Apr
26
2010

ธรรมมะฟังพระ เล่ามา…. ห้ามขำคนเดียวนะ‏

An article by ilryadmin

ถ้าตอนใส่บาตรแล้วที่ยืนสกปรกมาก จะต้องถอดรองเท้าใส่บาตรด้วยหรือไม่ ?
“ พระไม่ฉันรองเท้านะโยม”…ไม่ต้องเอารองเท้าใส่ มานะ…..

พระนอนไม่หลับ เลยไปหาหมอใหม่จบมาจากเมืองนอก
หมอ: เป็นอะไรครับ
พระ : จำวัดไม่ได้จ๊ะโยมหมอ

หมอ: (ทำหน้างง) แล้วจะกลับวัดยังไง
พระ: (ทำหน้างงด้วย) มามอไซรับจ้างก็ต้องกลับมอไซนะโยมหมอ: (ทำหน้าง๊งงง) แล้วมอไซรับจ้างจำวัดได้เหรอ
พระ: (ทำหน้าง๊งงงด้วย) มอไซรับจ้างจำวัดไม่ได้หรอกโยม มีแต่พระที่จำวัดได้หมอ: (ทำหน้างงง๊งงง) อ้าวไหนบอกว่าจำวัดไม่ได้ไง
พระ : !\=-+#@%^&*(+๐”ฯ,?

จำวัดเป็นภาษาพระแปลว่า นอน…………………….

หมอ:อ๋ออออออออออออออออออออออออออญาติโยมหลายท่านมักถามว่า “ท่านบวชเรียนมาตั้งแต่อายุยังน้อย อยู่ในเพศบรรพชิตมามากกว่าครึ่งชีวิต มีโอกาสสัมผัสชีวิตฆราวาสไม่มากนักแล้วเอาข้อมูลวัตถุดิบหรือมุกมาจากไหนหนัก หนา”

อาตมาก็ตอบว่า หลักๆเลยก็คือ การอ่าน นอกจากนั้นก็หนังละครที่ญาติโยมดูกันนั่นแหละ พอตอบออกไปอย่างนี้โยมก็สวนกลับทันที “ไม่ผิดข้อห้ามหรือท่าน”อาตมาก็จะอธิบา ยไปว่า ดูเพื่อให้เท่าทันกิเลสจะได้สกัดมันถูกและที่สำคัญหากอาตมาไม่รู้หรือไม่เข้าใจ ตลอดจนไม่เท่าทันเรื่องราวทางโลกและจะมาบรรยายธรรมให้ญาติโยมรู้สึกอินกันได้อย่าง ไร ซึ่งนอกจากการอ่านการดูและการฟังแล้วหลายวัตถุดิบที่นำมาสร้างเป็นมุกฮาก็ได้มาจากการ พูดคุยกับเหล่าโยมๆนี่แหละอย่างวันหนึ่งระหว่างที่อาตมา กำลังฉันเพลอยู่ก็มีโยมท่านหนึ่งโทร.มา
“พระอาจารย์เหรอคะนี่อาตมาเองนะคะ”
“หา อะไรนะ”
“พระอาจารย์เหรอคะนี่อาตมาเองค่ะ”
“ถ้าโยมแทนตัวว่าอาตมา แล้วอาตมาจะแทนตัวอาตมาว่าอะไร”
“อ๋อ ขอโทษค่ะ”
หลังจากนั้นก็คุยธุระกันจนจบ อาตมาก็กล่าวว่า “เจริญพร”
“ค่ะ เจริญพรเช่นกัน”
แน่ะ มีอวยพรให้พระด้วย

ข้างต้นก็คือสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆ ระหว่างพูดคุยกับเหล่าญาติโยมจนถือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับ อาตมาไปแล้วหรืออย่างก่อนหน้านี้มีโยม ผู้หญิงคนหนึ่ง เดินถือสังฆทานมาอย่างมาดมั่นพอเข้ามาในกุฏิแล้ว เธอก็มุ่งตรงไปที่พระบวชใหม่รูปหนึ่งทันที
“ถวายสังฆทานค่ะ”พระบวชใหม่ด้วยความที่ยังจำบทสวด ต่างๆ ไม่ค่อยคล่องนัก จึงหยิบหนังสือขึ้นมาดู
“ไม่ต้องค่ะ” โยมผู้หญิงคนนั้นกล่าวอย่างหนัก แน่นตามสไตล์สาวมั่น
“ดิฉันท่องได้ค่ะ เพราะคุณยายพาเข้าวัดตั้งแต่เด็กๆ” เธอพนมมือขึ้น ก่อนกล่าวว่า

“อิมานิ มะยัง ภันเต สะปะริวารานิ คิกขุ สังโฆ” (ที่ถูกต้องจะต้องเป็น ภิกขุ สังโฆ)

พระบวชใหม่มีสีหน้างุนงง ก่อนหันมาถามอาตมา “คิกขุสังโฆ นี่มันฟังทะแม่งๆ
นะหลวงพี่”อาตมาเกรงว่าโยมผู้นั้นจะหน้าแตก ก็เลยตอบไปว่า “คิกขุ แปลว่า น่ารัก

สังโฆแปลว่า สงฆ์ คิกขุสังโฆ ก็คือ แด่พระสงฆ์ผู้น่ารัก” เท่านั้นแหละ
พระใหม่รูปนั้นนั่งยืดทั้งวันเลย

แต่ก็มีบางกรณีที่การพูดผิดของคุณโยม ทำให้อาตมาแทบจะสำลัก อย่างเมื่อเร็วๆนี้มีโยมท่านหนึ่งโทรศัพท์มา “หลวงพี่ขา ขอเรียนเชิญนิมนต์ค่ะ”
“ไปไหนล่ะโยม” “ไปมรณภาพที่บ้านน่ะค่ะ”

โห นิมนต์พระไปตายถึงที่บ้านเลย อาตมาจึงบอกไปว่า ถ้านิมนต์ไปงานศพไปให้ได้แต่ถ้าเชิญไปมรณภาพนี่ช่วงนี้อาตมาไม่ว่างจริงๆ ขอตัวเถอะนะโยมจากตัวอย่างข้างต้นคุณโยมอาจจะเห็นเป็นเรื่องขบขันแต่มันก็สะท้อนให้เห็นความห่าง เหินระหว่างคนกับวัดได้ในระดับหนึ่งปัจจุบันนี้คนจะนึกถึงวัดในกรณี พิเศษ เท่านั้นเช่นงานบวชงานศพ ต่างกับสมัยก่อนที่วัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนฆราวาสกับพระจึงสนทนากันไหลลื่น
ไม่มีคำแปลกๆ หรือผิดที่ผิดทางออกมาให้พระสดุ้งแต่อย่างใดซึ่งถ้าพูดถึงศัพท์

แสงที่แสลงใจแล้วตอนไปบิณฑบาตอาตมาจะเจอบ่อยมาก เช่นมีอยู่

ครั้งหนึ่งระหว่างที่กำลังเดินๆอยู่ก็ได้ยินเสียงใสๆ แว่วขึ้นมา
“แม่ๆ พระมาขอข้าว”
“มาเยอะไหมลูก” “มา 2 อัน”
โหเรียกอย่างกับชิ้นส่วนรถยนต์ นี่ถ้ามาเยอะๆไม่เรียกเป็นฝูงเลยเหรอ

ดังนั้นเวลาไปบรรยายธรรมให้นักเรียน ฟังอาตมาจะนำเรื่องนี้ไปสอดแทรกเพื่อสอนเด็กๆด้วย

“ถ้าพระกิน เรียก ฉัน”
” พระนอน เรียก จำวัด” (บางคนเรียกขี้เกียจเป็นพระนอนไม่ได้)
” พระป่วย เรียก อาพาธ”
” พระตาย เรียก มรณภาพ” (ไม่ใช่เรียกป่อเต็กตึ๊งนะ)
” แล้วพระอาบน้ำล่ะ เรียกอะไรเอ่ย” คราวนี้อาตมาถามให้เด็กๆ ตอบบ้าง

“เรียกคนมาดู”

Fw mail